Kalkulator desek tarasowych, ile desek na taras

Liczba desek na metr kwadratowy zależy od szerokości deski i prześwitu między deskami. Im węższa deska, tym więcej sztuk schodzi na metr. Najprościej liczy się w metrach bieżących: na 1 m² tarasu przypada 1000 podzielone przez sumę szerokości deski i prześwitu w milimetrach, co daje metry bieżące deski. Dla deski 140 mm z prześwitem 5 mm to około 6,9 mb na metr kwadratowy. Liczbę całych desek otrzymuje się, dzieląc metry bieżące przez długość jednej deski. Szerokość i długość ustawiasz w kalkulatorze, a liczbę sztuk policzy dla Twojej powierzchni.

Najpierw metry bieżące, potem sztuki. Powierzchnię tarasu mnoży się przez 1000 i dzieli przez sumę szerokości deski i prześwitu w milimetrach. Przykład: 20 m² razy 1000, podzielone przez 145, daje około 138 metrów bieżących deski. Tę liczbę dzieli się przez długość jednej deski, dla desek 4 m wychodzi około 35 sztuk. Na końcu dodaje się zapas na docinanie, zwykle 5 do 15 procent, bo deski przy krawędziach trzeba przyciąć, a kupuje się pełne sztuki. Kalkulator robi to za Ciebie i podaje liczbę desek oraz metry bieżące.

Deska drewniana, na przykład z modrzewia, sosny czy gatunków egzotycznych, jest naturalna i ciepła w dotyku, ale pracuje, szarzeje i wymaga regularnej pielęgnacji olejem. Deska kompozytowa, z mieszanki drewna i polimeru, jest stabilniejsza wymiarowo, nie wymaga olejowania i mniej się odkształca, choć mocniej nagrzewa się w słońcu i kosztuje więcej. Pod względem liczenia różnią się głównie typową szerokością i zalecanym prześwitem: kompozyt układa się zwykle z mniejszym prześwitem, 3 do 5 mm, drewno z większym, 5 do 8 mm, bo bardziej pracuje. W kalkulatorze wybierzesz szerokość deski, a prześwit uwzględniamy w przeliczeniu.

Deski tarasowe układa się z prześwitem, czyli szczeliną, która odprowadza wodę i daje miejsce na pracę materiału. Dla drewna to zwykle 5 do 8 mm, dla kompozytu 3 do 5 mm. Zbyt mały prześwit sprawia, że woda zalega, a deski stykają się przy pęcznieniu. Kierunek ułożenia desek wybiera się tak, żeby spływ wody i prześwity szły zgodnie ze spadkiem tarasu, prostopadle do budynku. Deski układane po przekątnej wyglądają efektownie, ale rośnie wtedy ilość docinania i zapasu.

Deski opierają się na legarach, czyli listwach podkonstrukcji ułożonych prostopadle do desek. Rozstaw legarów zależy od materiału i grubości deski: dla typowych desek drewnianych to zwykle 40 do 50 cm w osiach, dla kompozytu często gęściej, 30 do 40 cm, a przy krawędziach i łączeniach desek legary daje się bliżej. Z rozstawu wynika liczba legarów: dla tarasu szerokiego na 4 metry przy rozstawie 40 cm to około 11 rzędów legarów. Legary układa się na nośnej, odwodnionej podbudowie ze spadkiem, na regulowanych wspornikach albo na podkładkach. Ile kruszywa zejdzie na podbudowę pod legary, policzysz w naszym kalkulatorze podbudowy pod taras.

Zamiast desek taras można wykończyć wielkoformatowymi płytami betonowymi albo gresowymi. Płyty są bezobsługowe, nie szarzeją i nie wymagają olejowania, a układa się je na wspornikach regulowanych albo na podsypce. To rozwiązanie, które najczęściej projektujemy do nowoczesnych ogrodów, bo ładnie łączy taras z nawierzchnią ścieżek i strefą wypoczynku. Jeśli zastanawiasz się między deskami a płytami, dobór materiału i całą nawierzchnię zaplanujemy w ramach projektu nawierzchni.

Do policzonej liczby desek dodaje się zapas na docinanie. Przy prostym, prostokątnym tarasie wystarcza około 5 do 10 procent. Gdy w grę wchodzą skosy, łuki, słupy pergoli albo deskowanie na ukos, zapas podnosi się do 10, a nawet 15 procent. Deski kupuje się w pełnych długościach, więc warto policzyć, ile sztuk danej długości najmniej się marnuje przy docinaniu. Lepiej dokupić kilka procent więcej z tej samej partii, bo odcień drewna i kompozytu z innej dostawy potrafi się różnić.

Najczęstszy błąd to za rzadki rozstaw legarów, przez który deski uginają się i sprężynują. Drugi to brak prześwitu albo prześwit za mały, więc woda zalega, a deski przy pęcznieniu się wybrzuszają. Trzeci to ułożenie tarasu bez spadku i odprowadzenia wody, przez co woda stoi pod deskami i przyspiesza gnicie. Czwarty to montaż na nienośnej, nieosiadłej podbudowie, która później osiada i taras się klawiszuje. Piąty to za mały zapas, zwłaszcza przy skosach, kiedy w połowie układania brakuje desek, a dobarwienie z nowej partii się różni.

To zależy od powierzchni tarasu oraz szerokości i długości deski. Na 1 m² tarasu z deską 140 mm i prześwitem 5 mm schodzi około 6,9 metra bieżącego deski, czyli przy desce 4 m niecałe dwie deski na metr. Na taras 20 m² to około 35 desek 4 m i mniej więcej 138 metrów bieżących, plus zapas na docinanie. Dla swojego tarasu przeliczysz to w kalkulatorze powyżej.

Na 1 m² tarasu liczbę desek wyznacza szerokość deski i prześwit. Przy desce 140 mm z prześwitem 5 mm to około 6,9 metra bieżącego deski na metr kwadratowy, czyli przy desce długości 4 m mniej więcej 1,7 sztuki na metr. Węższa deska to więcej sztuk, szersza mniej. Wybierz szerokość i długość deski w kalkulatorze, a policzy liczbę dla Twojej powierzchni.

Deska kompozytowa liczy się tak samo jak drewniana, według szerokości i prześwitu. Typowa deska kompozytowa ma 140 do 145 mm szerokości i układa się ją z mniejszym prześwitem, 3 do 5 mm, więc na 1 m² schodzi około 6,7 do 6,9 metra bieżącego. Przy desce długości 4 m to mniej więcej 1,7 sztuki na metr kwadratowy. Dokładną liczbę policzysz w kalkulatorze, ustawiając szerokość deski.

Liczba legarów zależy od rozstawu, a ten od materiału deski. Dla desek drewnianych rozstaw legarów to zwykle 40 do 50 cm w osiach, dla kompozytu często gęściej, 30 do 40 cm. Przy rozstawie 40 cm na 1 metr szerokości tarasu przypada około 2,5 metra bieżącego legarów. Przy krawędziach i łączeniach desek legary daje się bliżej siebie.

Prześwit, czyli szczelina między deskami, odprowadza wodę i daje miejsce na pracę materiału. Dla desek drewnianych to zwykle 5 do 8 mm, dla kompozytowych 3 do 5 mm. Zbyt mały prześwit sprawia, że woda zalega, a deski stykają się przy pęcznieniu i wybrzuszają. W kalkulatorze przyjmujemy typowy prześwit 5 mm.

Drewno jest naturalne i ciepłe w dotyku, ale pracuje, szarzeje i wymaga regularnego olejowania. Kompozyt jest stabilniejszy, bezobsługowy i odporny na wilgoć, za to mocniej nagrzewa się w słońcu i kosztuje więcej. Wybór zależy od stylu ogrodu i tego, ile czasu chcesz poświęcać na pielęgnację. Dobór materiału i całą nawierzchnię tarasu zaplanujemy w ramach projektu nawierzchni.